දෙමළාට දෙමළ වීම නිසාම තිබෙන ප‍්‍රශ්නය – (11 කොටස)

දෙමළාගේ ප‍්‍රශ්නය හා සිංහලයාගේ අභිලාෂ

Gerhard-Richter-1මේ කොටස මගින් සලකා බැලෙන්නේ ‘උතුර හා නැගෙනහිර ප‍්‍රදේශවල දෙමළ ජනයා තමන් වෙනම දේශපාලන අභිලාෂ සහිත ප‍්‍රජාවක් ලෙස සලකා එකී ප‍්‍රදේශ තම දේශපාලන අභිලාෂ ඉෂ්ට කරගැනීමේ භූමි ප‍්‍රදේශය ලෙස සැලකීම මගින් උතුර හා නැගෙනහිර ද ඇතුලත්ව සමස්ත දිවයිනම තම සුජාත භූමිය ලෙස සලකන සිංහල ජනයාට අසාධාරණයක් සිදුවේ’ යන සිංහල ජාතිකවාදී අදහසයි.

දර්ශන කස්තුරිරත්න මගේ හයවෙනි ලිපියට ප‍්‍රතිචාර දක්වමින් මෙම දැක්ම මෙසේ වර නගයි:

“දෙමළ ජනතාව උතුරු සහ නැගෙනහිර පළාත් සිය සම්ප්‍රදායික නිජ භූමිය කියලා හිතලා ඒ මත තම ජාතික අනන්‍යතාවය නිර්ණය කර ගන්නවා. ඒ අනුව ඒ ප්‍රදේශවල ඒ ජාතියට පදනම් වූ රටක් නිර්මාණය කිරීම සාධාරණයි වගේ අදහසක් මට එන්නේ මේක කියෙව්වම. දැන් ප්‍රශ්නය තියෙන්නේ ඒක සිංහල ජනතාව සිය ජාතිය නිර්ණය කරගන්නා භූමියෙන් අන්‍යොන්‍ය ලෙස බහිෂ්කාර නොවීමයි. සිංහල ජනතාව සිය ජාතිය කියලා නිර්ණය කර ගන්නේ උතුරු සහ නැගෙනහිර පළාත්ද ඇතුළුව මුළු රටමයි. ඒක තහවුරු කරන හැසිරීමක් තමයි යුද්දෙන් පස්සේ සිංහල මිනිස්සු විශාල වශයෙන් නාගදීපයට සහ උතුරු පළාතට ‘චාරිකා’ ගියපු එක. ‘මේවා අපේ උරුමය’ වගේ හැඟීමක් එතන තිබුනේ. නීතිමය බාධා නැත්නම් ඒ පළාත්වල ඉඩම් ගන්ඩත් ඉඩ තිබුනා සිංහල මිනිසුන් විසින්. සිංහල මිනිසුන්ගේ ජාතිකත්වය නිර්ණය වෙන්නේ මේ පළාතුත් එක්ක මුළු රටම පදනම් කරගෙන. ඓතිහාසික සාධක නොසලකා හුදෙක් ජන විඥාණය මත සලකා රාජ්‍යයක් නිර්මාණය කරනවානම් සිංහල ජනතාවගේ රාජ්‍යය ගැන විඥාණය නොසලකා හැර දෙමළ ජනතාවගේ රාජ්‍යය ගැන ඇති විඥාණය පමණක් සැලකිය යුත්තේ ඇයි? දෙමළාගේ ජන විඥාණය මත පදනම් වූ රාජ්‍යය නිර්මාණය කරන්ඩ බෑ සිංහලයාගේ ජන විඥාණය මත පදනම් වූ රාජ්‍යය විනාශ කරන්නේ නැතුව.”

ඇත්ත වශයෙන්ම කස්තුරිරත්නගේ මෙම ප‍්‍රස්තූතගත කිරීම භූමි ප‍්‍රදේශය සම්බන්ධ ගැටලූවේ ස්වභාවය මනාව පිළිඹිබු කරන්නකි. කස්තුරිරත්න නිවැරදිව ඉදිරිපත්කරන ආකාරයට සිංහල ජාතිකවාදය මගින් සකස්කරන ලද සිංහල ජනයාගේ මනස සිය රාජ්‍යයේ භූමිප‍්‍රදේශය පරිකල්පනය කරන්නේ දෙමළ ජනයා සිය සම්ප‍්‍රදායික ඓතිහාසික නිජබිම ලෙස සලකන භූමිය ද ඇතුලත් භූමියේ ය. මෙම පරිකල්පනයේ ඇති ගැටලූව කුමක් ද? එහි ඇති ගැටලූව වන්නේ සිංහලයා මෙලෙස සිය භූමිය පරිකල්පනය කරනු ලබන්නේ දෙමළ හා සෙසු සිංහල (බෞද්ධ) නොවන ජනවර්ග ද ඇතුළුකරගන්නා (ශ‍්‍රී ලාංකේය) අනන්‍යතාවයක් තුළ නොව එකී ජන කොටස් බැහැර කෙරෙන සිංහල-බෞද්ධ අනන්‍යතාවයක් තුළ වීමයි.

මෙය වඩාත් ගැටලූ සහගත වන්නේ, ජාතික චින්තනවාදීන් ගේ අර්ථකථනයට අනුව ව්‍යාජ සිංහල ජාතිකවාදී වන ජේ.ආර්. ජයවර්ධන වැන්නන්ගේ ආණ්ඩු පමණක් නොව ඔවුන්ට අනුව ජාතිකවාදී කඳවුරේ පූර්ණ දෘෂ්ඨිවාදී සහය ලැබූ මහින්ද රාජපක්ෂගේ ආණ්ඩුව පවා සිංහල නොවන ජනයාට මෙන්ම භාහිර ලෝකයාට ද නිල වශයෙන් පොරොන්දු වන්නේ එවැනි සිංහල කේන්ද්‍රීය පරිකල්පිත අනන්‍යතාවයක් නොවීමයි. එ මගින් පොරොන්දු වන්නේ ‘ශ‍්‍රී ලාංකේය’ අනන්‍යතාවයකි. එහි දී ඇතිවන ගැටලූ සහගත තත්වය වන්නේ රාජ්‍යයට අභිමුඛව දෙමළ ජනයාගේ දේශපාලන බලාපොරොත්තු සකස් වන්නේ එ ලෙස පොරොන්දුවන ‘ශ‍්‍රී ලාංකේය’ පරිකල්පනයක් මුල් කරගෙන වීමයි.

නමුත් දෙමළ ජනයාගේ මෙම බලාපොරොත්තුව ඉක්මනින්ම බිඳීයන්නේ මෙම පොරොන්දුව හුදෙක් නිල මට්ටමින් ඔබ්බට නොයන නිසාය. මෙම අදහස ම තවත් ආකාරයකට කියනවා නම් සිද්ධ වන්නේ රාජ්‍යය තුළ සිංහල-බෞද්ධ නොවන ජනයාගේ ස්ථානය නිර්වචනය කිරීම සඳහා ලංකාවේ රාජ්‍යය මෙහෙය වූ දේශපාලන ප‍්‍රභූතන්ත‍්‍රය (ruling elite) විසින් එකිනෙකට පරස්පර කතිකාවන් දෙකක් භාවිත කරන ලදි. එක් කතිකාවක්, එනම් ‘ශ‍්‍රී ලාංකේය’ අනන්‍යතාවයක් පදනම් කරගත් කතිකාව, මගින් අපේක්ෂා කෙරුණේ දෙමළ හා වෙනත් සිංහල-බෞද්ධ නොවන ජනකොටස් වලටත්, රාජ්‍යය තුළ එම ජන කොටස්වල තත්වය ගැන රාජ්‍යයේ පාලක ප‍්‍රභූවේ පැවැත්ම කෙරෙහි යම් බලපෑමක් කරනු ලැබිය හැකි වෙනත් පාර්ශව වලට (විශේෂයෙන් ඊනියා ජාත්‍යන්තර ප‍්‍රජාවට) ආමන්ත‍්‍රණය කිරීම සදහාය. අනෙක් කතිකාව, එනම් ‘ සිංහල-බෞද්ධ ’අනන්‍යතාවයක් පදනම් කරගත් කතිකාව, මගින් අපේක්ෂා කෙරුණේ සිංහල-බෞද්ධ ජනයා වෙත ආමන්ත‍්‍රණය කිරීමයි.

මෙම දෙබිඩි පිළිවෙත අද දක්වාම ක‍්‍රියාත්මක වේ. මේ සම්බන්ධව කදිම උදාහරණයක් මගේ සිතට එයි. යුද්ධය පැවැති කාලයේ එක් පුවත්පත් කරුවෙක් ගුණදාස අමරසේකරගෙන් විමසා සිටියේ තිස්ස විතාරණ වැනි අය ආණ්ඩුවේ තියා ගන්නවාට විරෝධය දන්වන්නේ නැත්තේ මන් ද යන්නයි. අමරසේකර ඊට ඉතාම පැහැදිළි සහ ඍජු පිළිතුරක් ලබා දුන්නේ ය. එනම් බටහිර රටවලින් විවිධ නියෝජිත පිරිස් ලංකාවට පැමිණි විට ඔවුන් හමුවට යැවීම සඳහා තිස්ස විතාරණ වැනි අය ආණ්ඩුවේ තබාගෙන සිටීම වැදගත් බවයි. රාජපක්ෂ ආණ්ඩුව යුද්ධය කාලයේ එක්සත් ජාතීන්ගේ ශ‍්‍රී ලංකා නියෝජිතයා කලේ දයාන් ජයතිලකවයි. මා දන්නා ලෙසට කිසිවෙකු දයාන් ජයතිලක එතැනින් ඉවත් කොට ගෝමීන් දයාශ‍්‍රී වැනිනෙක් පත්කිරීමට උද්ඝෝෂණය කලේ නැත.

අනෙක් කතිකාව හැසිරවෙන්නේ කෙසේ ද?

අපි ‘ව්‍යාජ ජාතිකවාදී ජේ.ආර්. ආණ්ඩුවේ’ ප‍්‍රධාන ප‍්‍රකාශකයකුගේ හඬට සවන් දෙමු. ඉහත කී නිල මතය සහ එහි ඉතාම තුනී පිට පොත්තට යටින් ඇති සිංහල වාර්ගික ජාතිකවාදය මධ්‍යස්ථ මතධාරියෙක් ලෙස දෙමළ සමාජය තුළමත් පිළිගැනීමක් තිබූ ගාමිණී දිසානායකගේ මෙම ප‍්‍රකාශය තුළින් මනාව නියෝජනය වේ.

‘‘යුගයෙන් යුගයට ශ‍්‍රී ලංකාවේ පැන නගින ජාතිවාදී ප‍්‍රශ්න මින් ඉදිරියට පැන නොනගින සේ නිරාකරණ කොට එකම ධජයක් යටතේ පාලනය කිරීමත් හැම ජාතියකටම පොදු ඒකීය ස්වර්ණ භූමියක් ඇති කිරීමත් පරමාර්ථ කොට ගෙන ජාති වශයෙන්, ආගම් වශයෙන් නොසලකා මේ රටේ ජනතාවට ඉඩම් බෙදා දෙන බවද දිසානායක මහතා පැවැසී ය.

සිංහල ජනතාවට උරුම වී ඇත්තේ එකම රටකි. එම ජනතාවගේ සොහොන් කොත් ඉඳිවන්නේත් එම රටේ පමණකි. එසේ නම් මේ රටේ ඉපදෙන හැම දරුවකුටම බිම් අඟලකට හෝ අයිතියක් තිබිය යුතුය’’ (ලංකාදීප 28-05-1984).

පාලක ප‍්‍රභූන් විසින් අනුගමනය කරනු ලබන මෙම දෙබිඩි ප‍්‍රවේශය මෙම ප‍්‍රශ්නයේ එක්පැත්තකි. එහි තවත් පැත්තක් ඇත. එනම් නලින් ද සිල්වා යෝජනා කරන ප‍්‍රවේශයයි. එහි දී ඔහු දෙමළ ජනයා රවටන ඉහත කී දෙබිඩි ප‍්‍රවේශය ප‍්‍රතික්ෂේප කිරීම ප‍්‍රශංසනීය වේ. ඔහු කියන්නේ මේ සම්බන්ධව දෙමළ ජනයා සමඟ විවෘතව සාකච්ඡා කළ යුතු බවයි. නමුත් එහි දී ප‍්‍රශ්නය වන්නේ ඒ මගින් සිංහල-බෞද්ධ ජනයාගේ වාර්ගික අභිලාශ තෘප්ත කරන අතර දෙමළ ජනයාගේ වාර්ගික අභිලාශ බැහැර කිරීමයි.

ලැකෝනියානු මනෝවිශ්ලේෂණ න්‍යායේ වචන වලින් කියනවානම් සිංහල-බෞද්ධයාට උතුරු නැගෙනහිර ප‍්‍රදේශ සම්බන්ධව ඇති විඥානයේ පදනම පරිකල්පනීය (imaginary) වේ. මීට වෙනස්ව දෙමළ ජනයාට මේ ප‍්‍රදේශ සම්බන්ධව ඇති විඥානය පරිකල්පනීය මෙන්ම සංකේතීය (symbolic) ද වේ. මෙහි දී ‘සංකේතීය’ යනුවෙන් අදහස් කරන්නේ අප සාමාන්‍ය ව්‍යවහාරයේ ‘යථාර්ථය’ නමින් හඳුන්වන තත්වයට අයත් ය යන අදහසයි. එනම් සිංහල-බෞද්ධයාට උතුරු නැගෙනහිර ප‍්‍රදේශ යනු ඇත්ත වශයෙන්ම තමා සතුව පවත්නා දෙයක් නොවේ, තමාට අහිමි වී ඇති, එහෙත් තමාගේ අනන්‍යතාවය පරිපූර්ණ වීම සඳහා අත්පත් කරගත යුතු දෙයකි. කස්තුරිරත්න ගේ අදහස් වලින් මෙය ඉතා කදිමට පැහැදිළි වේ. අනාගතයේ අත්පත්කරගත යුතු මනඃසෘෂ්ටිමය ආශාවක් වන මෙය වර්තමාන සිංහල-බෞද්ධ විසින් අතීතයට ප‍්‍රක්ෂේපණය කරනු ලැබ ඓතිහාසික මනඃසෘෂ්ටියක් (historical fantasy) බවට පරිවර්තනය කරනු ලැබ තිබේ. එනම් එය අනාගතයේ අත්පත් කරගත යුත්තක් පමණක් නොව අතීතයේ පැවැති දෙයක් ද වේ යන අදහසයි.

මෙම පරිකල්පනීය අශාව ඉෂ්ට කරගැනීමට නම් මෙම මනඃසෘෂ්ටිමය භූමිය සංකේතීව අත්පත් කරගත යුතුය. සිංහල-බෞද්ධයා මේ භූමිය සංකේතීයව අතපත් කරගැනීමට උත්සාහ කළේ හා කරන්නේ කෙසේ ද? යුද්ධ කිරීමෙන්, ස්ථිර යුධ කඳවුරු ඇති කිරීමෙන්, වන්දනාවේ යාමෙන්, භූමිය යලි නාමකරණය කිරීමෙන් (කන්දරොදෙයි කදුරුගොඩ කිරීම වැනි), මේ ප‍්‍රදේශය පුරාවිද්‍යාකරණය කිරීමෙන් (archaeologization), ඉඩම් ගැනීමට උත්සාහ කිරීමෙන් හා සිංහල ජනාවාස ඇති කිරීමට උත්සාහ කිරීමෙන් යනාදී ආකාර වලිනි; වෙනත් වචන වලින් කියනවා නම් මේ ප‍්‍රදේශයේ දෙමළ සංකේතීය අවකාශය මත උත්තර අවකාශයක් (super space) ගොඩනැංවීම මගිනි.

ඇත්ත වශයෙන්ම මෙම රාජ්‍යය, කස්තුරිරත්න ප‍්‍රකාශ කරන ආකාරයේ, මුළුමනින්ම ‘‘සිංහලයාගේ විඥානය මත පදනම් වූ රාජ්‍යයක්’’ ලෙස හැඳින්වීම දුෂ්කර වේ. 1948 මෙම රාජ්‍යය ආරම්භ වන විට විවිධ ජනවර්ග අතර ලිහිල් සම්මුතියක් ඇතිවිණි. ව්‍යවස්ථාවට ඇතුල්කර තිබූ 29 (2) වගන්තිය මෙම ලිහිල් සම්මුතියේ ප‍්‍රකාශමාන වීමකි. මා මීට පෙර සාකච්ඡා කරනු ලැබ ඇති ආකාරයට රාජ්‍යය පශ්චාත් යටත් විජිත රාජ්‍යය සිංහලකරණය වනනේ මෙම සම්මුතිය විනාශ කරමිණි. මේ නිසා කස්තුරිරත්නගේ ප‍්‍රවාදයට ප‍්‍රතිපක්ෂව මා ප‍්‍රකාශ කිරීමට කැමැති වන්නේ සිංහල-බෞද්ධ විඥානය අනුව යමින් පශ්චාත්-යටත් විජිත රාජ්‍යය සිංහලකරණය වන්නේ 1948 දී විවිධ ජනවර්ග අතර ලිහිල් සම්මුතියක් මගින් ඇතිවූ රාජ්‍යය විනාශ කරමින් බවයි.

දෙමළාගේ ප‍්‍රශ්නය විසඳීමට හැකි වඩාම හොඳ ආකාරය වන්නේ උතුර නැගෙනහිර සම්බන්ධ සිංහල-බෞද්ධ මනඃසෘෂ්ටිය සාක්ෂාත් කරගැනීමට අනුගමනය කෙරෙන ආකාර සෑහෙන දුරකට තනුක කිරීමයි. එනම් සිංහල-බෞද්ධයාගේ පරිකල්පිත භූමියේ කොටසක් වන ‘දඹදිව’ සංකේතීයව අත්පත්කර ගැනීමට අනුගමනය කෙරෙන ආකාර (වන්දනාවේ යාම වැනි) සීමිත ක‍්‍රියාවන් බවට පත්කිරීමයි. එවැනි කි‍්‍රයාවන් ඉන්දියානුවාගේ භූ-දෙශපාලන අභිලාෂ සමඟ ගැටෙන්නේ නැත. එවැනි තත්වයක් ඇතිකරගැනීමට ඇති බාධාව වන්නේ ප‍්‍රධාන වශයෙන්ම සිංහල-බෞද්ධ ජාතිකවාදයේ අන්තවාදී ප‍්‍රවණතාවන් වේ.

නිර්මාල් රංජිත් දේවසිරි

Advertisements
This entry was posted in Uncategorized. Bookmark the permalink.

One Response to දෙමළාට දෙමළ වීම නිසාම තිබෙන ප‍්‍රශ්නය – (11 කොටස)

  1. රනිලම් පවසයි:

    //එහි ඇති ගැටලූව වන්නේ සිංහලයා මෙලෙස සිය භූමිය පරිකල්පනය කරනු ලබන්නේ දෙමළ හා සෙසු සිංහල (බෞද්ධ) නොවන ජනවර්ග ද ඇතුළුකරගන්නා (ශ‍්‍රී ලාංකේය) අනන්‍යතාවයක් තුළ නොව එකී ජන කොටස් බැහැර කෙරෙන සිංහල-බෞද්ධ අනන්‍යතාවයක් තුළ වීමයි.

    නිර්මාල්ට තේරෙන්නේ සිංහල ජනයාගේ බූමිය ගැන පරිකල්පනය ගන ඇත්තේ කියවීමක් නිව නන් දෙඩවීමකි, පරිකල්පනය කුමක් වුවත් සිංහල භූමිය තුල අන් ජනවර්ග ජීවත් වේ. නමුත් දෙමළ ජනයාගේ භූමිය තුළ වාර්ගික ශුද්ධය ඇති කර වසර 40කි. එහි ඇති ගැටලූව වන්නේ දෙමළා මෙලෙස සිය භූමිය පරිකල්පනය කරනු ලබන්නේ සිංහල හා සෙසු ජනවර්ග ද ඇතුළුකරගන්නා (ශ‍්‍රී ලාංකේය) අනන්‍යතාවයක් තුළ නොව එකී ජන කොටස් විඤ්ඤාණිකව පමණක් නොව භෞතික වශයෙන්ද බැහැර කෙරෙන දෙමළ පමණක් වූ අනන්‍යතාවයක් තුළ වීමයි.

ප්‍රතිචාරයක් ලබාදෙන්න

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

ඔබ අදහස් දක්වන්නේ ඔබේ WordPress.com ගිණුම හරහා ය. පිට වන්න / වෙනස් කරන්න )

Twitter picture

ඔබ අදහස් දක්වන්නේ ඔබේ Twitter ගිණුම හරහා ය. පිට වන්න / වෙනස් කරන්න )

Facebook photo

ඔබ අදහස් දක්වන්නේ ඔබේ Facebook ගිණුම හරහා ය. පිට වන්න / වෙනස් කරන්න )

Google+ photo

ඔබ අදහස් දක්වන්නේ ඔබේ Google+ ගිණුම හරහා ය. පිට වන්න / වෙනස් කරන්න )