දෙමළාට දෙමළ වීම නිසාම තිබෙන ප‍්‍රශ්නය – 10 කොටස

උතුරේ දෙමළ ජනයා සහ ඉන් පිටත දෙමළ ජනයා

Gerhard-Richter-Abstraktes-Bild-804-9පසුගිය ලිපියෙන් හඳුනාගත් ආකාරයට, මේ ලිපි පෙළ තුළ දෙමළාගේ ප‍්‍රශ්නය පිළිබඳ මා ඉදිරිපත් කරන අදහස් විවේචනය කරන අය මතු කරන දෙවන ප‍්‍රතිතර්කය මෙයයි: ‘‘දෙමළ ජනයාගේ ප‍්‍රශ්නයට විසඳුමක් ලෙස රටේ සමස්ත දෙමළ ජනගහනයෙන් සුළුතරයක් පමණක් ජීවත්වන උතුර හා නැගෙනහිර ප‍්‍රදේශවල වෙනම රාජ්‍යයක් හෝ ප‍්‍රාදේශීය ස්වයං පාලනයක් ඇති කිරීමට යාම මගින් දෙමළ ජනයාගේ ප‍්‍රශ්නය විසඳේයැයි කීම විරුද්ධාභාසයකි.’’

මෙම කියාපෑම සම්බන්ධව කිහිප ආකාරයකින් ප‍්‍රතිචාර දැක්වීමට පුළුවන. මෙම ලිපි පෙළ තුළ මගේ අභිප‍්‍රාය වන්නේ දෙමළ ජනයාගේ දේශපාලන ඉල්ලීම් දෙමළ ජනයා මුහුණදෙන ප‍්‍රශ්නවලට සැබෑ පිළිතුරු සපයයි ද යන්න සාකච්ඡා කිරීම නොව, දෙමළ දේශපාලන ඉල්ලීම් පසුපස ඇති දේශපාලන ප‍්‍රශ්නය තේරුම් ගැනීමට උත්සාහ කිරීමයි. විශේෂයෙන්ම මගේ පරිශ‍්‍රමය වන්නේ දෙමළ රාජ්‍ය විඥානය තෙරුම් ගැනීමට උත්සාහ කිරීමයි. මගේ ප‍්‍රතිචාරකයින්ට මට නැවත නැවතත් මතක් කර දීමට අවශ්‍ය වන්නේ අනෙකාගේ අභිලාශයට විරුද්ධ වීමට අවශ්‍ය නම් ප‍්‍රථමයෙන්ම අනෙකා ගේ ප‍්‍රශ්නය තෙරුම් ගැනීමට උත්සාහ කරන ලෙසයි. අප සිංහල සමාජය ලෙස දෙමළ ජනයාට යෝජනා කරන්නේ කුමන දේශපාලන විකල්පයක් ද යන්න අපට වෙනම සාකච්ඡා කළ හැක. නමුත් ඊට ප‍්‍රථම අපි දෙමළ ජනයාගේ ප‍්‍රශ්නය දෙස සහවේදනාවකින් යුතුව බැලිය යුතු වෙමු.

කෙසේ වෙතත් මෙම කොටසින් මා බලාපොරොත්තු වන්නේ ඉහත සඳහන් මතය පසුපස ඇති තර්කය තේරුම් ගැනීමටයි.

මීට මාස කීපයකට ඉහත විශ්වවිද්‍යාලයීය ආචාර්යවරුන්ගේ සමිති සම්මේලනයේ නියෝජිත පිරිසක් සමඟ කරනු ලැබූ සාකච්ඡාවකදී අමාත්‍ය චම්පික රණවක ප‍්‍රකාශ කළේ යුද්ධය පැවැති කාලයේ ආරක්ෂාව පතා යුධ ගැටුම් පැවැති ප‍්‍රදේශ වලින් පිටව ආ දෙමළ ජනයා සිංහල ජනයා අතර ජීවත්වීමට වැඩි කැමැත්තක් දැක්වූ බවය. උදාහරණයක් ලෙස ඔහු සඳහන් කළේ හම්බන්තොටට පවා මෙලෙස විශාල වශයෙන් දෙමළ ජනයා සංක‍්‍රමණය වී ඇති බවය. උතුරු ප‍්‍රදේශයේ රාජ්‍යයක් පිහිටුවා ගැනීම සඳහා වූ දෙමළ ජනයාගේ දෙශපාලන අභිලාෂය පිළිබඳ මගේ අදහස් දැක්වීම්වලට ප‍්‍රතිචාර දක්වන මගේ බොහොමයක් ෆේස්බුක් ප‍්‍රතිචාරකයින් ප‍්‍රකාශ කරන්නේද උතුරු-නැගෙනහිර ප‍්‍රදේශ වලින් පිට සිංහල-බෞද්ධ ජනයා ජීවත්වන ප‍්‍රදේශවල දෙමළ ජනයාට ආරක්ෂාව පිළිබඳ කිසිඳු ප‍්‍රශ්නයක් ඇත්තේ නැති බවයි.

මෙහි දී අපට ප‍්‍රශ්න දෙකකට පිළිතුරු දීමට සිදුවේ. උතුරු සහ නැගෙනහිර ප‍්‍රදේශ වලින් පිටත ජීවත් වන දෙමළ ජනයාගේ ප‍්‍රශ්නය තේරුම් ගන්නේ කෙසේ ද යන්නයි. දෙවැන්න දෙමළ ජනයාට සිංහල-බෞද්ධ ජනයා අතර ජීවත්වීම සඳහා කිසිඳු ගැටලූවක් ඇත්තේ නැති ද යන ප‍්‍රශ්නයයි. මෙහි දී අපගේ මූලික සාකච්ඡාවට භාජනය කළ යුතුවන්නේ ‘‘දෙමළ ජනගහනයෙන් සියයට හැටක ප‍්‍රමාණයක් සිංහල-බෞද්ධ ජනයා අතර සාමකාමී ලෙස බියකින් තොරව ජීවත් වන්නේය’’ යන මිත්‍යා ප‍්‍රබන්ධයයි. මගේ ෆේස්බුක් ප‍්‍රතිචාරක චරිත කාරියවසම්ගේ ම වචන වවින් කියනවානම් මෙසේ ය. ‘‘60% කට ආසන්න දෙමළ ජනතාවක් ඔය කියන නිජබිමෙන් පිටත ජීවත්වන විට දී මේ පලවා හැරීම කියන එක කොච්චර සාධාරණ ද? ඇයි මේ පලවා හරින පැත්තටම එන්නේ?”

මා මෙය මිත්‍යා ප‍්‍රබන්ධයක් ලෙස සලකන්නේ ඇයි? එසේ කියන්නේ මෙම අදහස පදනම් වී ඇත්තේ එය එසේ යැයි විශ්වාස කිරීමට සිංහල-බෞද්ධයින් තුළ ඇති කැමැත්ත නිසා පමණක් වීම හේතු කරගෙනයි. විශේෂයෙන්ම කියනවානම් මේ සියයට 60 ඉලක්කම පවා අමූලික බොරුවකි. පහත දැක්වෙන දත්ත ගණනය කර බැලීමට පෙර මා පවා සිතා සිටියේ ගණිත මහාචාර්ය නලින් ද සිල්වා මහතාගේ අදහස් ගරුකරන මගේ ප‍්‍රතිචාරකයින්ට මෙවැනි දේ වැරදීමට ඉඩක් නොමැති බවයි.

මෙහි දී මගේ මූලික ප‍්‍රශ්නය වන්නේ මෙයයි: දෙමළ ජනයාට පොදුවේ ගත්කල සිංහල-බෞද්ධ ජනයා අතර ජීවත්වීමේ දී ආරක්ෂාව පිළිබඳ ගැටලූවක් නොමැතිද?

ප‍්‍රජාවකගේ සාමූහික හැඟීමක් පිළිබඳව නිගමන වලට පැමිණිම පහසු නොවේ. නමුත් මම මේ පිළිබඳව කිසියම් අදහසක් ලබා ගැනීම සඳහා ලංකාවේ භූමිය තුළ ජනවර්ග විසිරී සිටින ආකාරය (ethnic geography) සම්බන්ධ දත්ත සමහරක් ඉදිරිපත් කිරීමට කැමැත්තෙමි. මේ මගින් මා ඉහත සඳහන් කළ චම්පික රණවක ඉදිරිපත් කළ අදහස ද පරීක්ෂාවට භාජනය කිරීමට හැකියාව ලැබේ.

2012 ප‍්‍රසිද්ධියට පත්කර ඇති ජන හා සංඛ්‍යා ලේඛන දෙපාර්තමේන්තු දත්ත වලට අනුව ශ‍්‍රී ලංකා දෙමළ යනුවෙන් වර්ගීකරණය කරනු ලැබ ඇති ජනගහනය 2,270,924 කි; එනම් සමස්ත ජනගහනයෙන් සියයට 11.2 කි. මෙයින් සියයට 70.33 ක් එනම් 1,597,276 ක් ජීවත් වන්නේ උතුර හා නැගෙනහිර යන පලාත් දෙකට අයත් දිස්ත‍්‍රික්ක 8 කය (එනම් ඊනියා දෙමළ නිජබිමේ ය). ඉතිරි සියයට 29.66 න් 11.77 ක් එනම් 192,894 ක් ජීවත් වන්නේ කොළඹ, තිඹිරිගස්යාය, දෙහිවල, කොලොන්නාව වැනි සිංහල නොවන ජනයා සමූහ වශයෙන් ජීවත් වල ප‍්‍රදේශ වලයි. තවත් සියයට 10.91 ක් එනම් 247918 ක් වතුකර දෙමළ ජනයා වැඩිපුර ජීවත්වන නුවර එළිය, මහනුවර, බදුල්ල, මාතලේ කෑගල්ල, රත්නපුර සහ කළුතර යන දිස්ත‍්‍රික්ක වල ජීවත් වේ. තවත් 2.3 ක් (53,244) ගම්පහ දිස්ත‍්‍රික්කයේ මුහුදුබඩ කතෝලික තීරයේ ද, සියයට 2 ක් (47,523) කතෝලික හා මුස්ලිම් ජනයා වැඩිපුර ජීවත්වන පුත්තලම දිස්ත‍්‍රික්කයේ ද ජීවත්වේ. මේ සංඛ්‍යා දත්ත අනුව නිගමනය කළ හැක්කේ කුමක් ද? රටේ සමස්ත දෙමළ ජනගහනයෙන් සියයට 96.94 ක් ජීවත් වන්නේ පැහැදිළි ලෙසම ජන සංකේන්ද්‍රණය අනුව සිංහල-බෞද්ධ නොවන ප‍්‍රදේශ වල බවයි. එයින් කියැවෙන්නේ ‘‘බහුතරයක් දෙමළ ජනයා සිංහල ජනයා අතර ජීවත් වන්නේය’’ සහ ‘‘දෙමළ ජනයාට සිංහල ජනයා අතර ආරක්ෂිතභාවය පිළිබඳ සහතිකයක් තිබේ ය’’ යන සිංහල ජාතිකවාදී පිළිගැනීමට පදනමක් නැති බවයි.

ඉතිරි සියයට 3 මුළුමනින්ම සිංහල-බෞද්ධ ජනයා අතර ජීවත්වනවාය යන නිගමනයට ඒමට පදනමක් නැත. අපි චම්පික රණවක මහතා දෙමළ ජනයා ආරක්ෂාව පතා පැමිණියා යැයි විශ්වාස කරන හම්බන්තොට තත්වය සලකා බලමු.

හම්බන්තොට දිස්ත‍්‍රික්කයේ මුළු ‘ශ‍්‍රී ලංකා දෙමළ’ ජනගහනය 2111 කි. එය සමස්ත ශ‍්‍රී ලංකා දෙමළ ජනගහනයෙන් සියයට 0.09 කි. එය දිස්ත‍්‍රික්කයේ මුළු ජනගහනයෙන් සියයට 0.353 කි. 2001 දී මෙම ප‍්‍රමාණය 1863 ක් වූ අතර ප‍්‍රතිශතාත්මකව සියයට 0.355 කි. ඒ අනුව දක්නට ලැබෙන්නේ හම්බන්තොට ශ‍්‍රී ලංකා දෙමළ ජනගහන අනුපාතයේ සුළු පහත වැටීමකි. එසේම මෙම දෙමළ වැසියන් 2111 න් 1847 ක් ජීවත් වන්නේ සිංහල නොවන ජනයා, විශේෂයෙන්ම ශ‍්‍රී ලංකා යෝනක හා මැලේ යන ජනයා, සංකේන්ද්‍රගතවී සිටීමේ ප‍්‍රවණතාවයක් සහිත තංගල්ල, අම්බලන්තොට, හම්බන්තොට, තිස්සමහාරාම වැනි ප‍්‍රාදේශීය ලේකම් කොට්ඨාශ වලයි. ඉතිරි ප‍්‍රදේශවල ජීවත් වන්නේ ශ‍්‍රී ලංකා දෙමළ වැසියන් 264 දෙනෙකි. ඊට අමතරව හම්බන්තොට දිස්ත‍්‍රික්කයේ ඊනියා ඉන්දියානු දෙමළ වැසියන් 136 ක් ද ජීවත් වේ. ඔවුන්ගේ විසිරීමේ රටාව ද ශ‍්‍රී ලංකා දෙමළ වැසියන්ගේ විසිරීමේ රටාවට මුළුමනින්ම සමානය.

මෙම සංඛ්‍යා දත්ත පදනම් කරගෙන අපිට තර්ක කළ හැක්කේ සිංහල-බෞද්ධ ජනයා අතර මිශ‍්‍ර වී ජීවත් වීමට දෙමළ ජනයා තුළ නැඹුරුවක් ඇත්තේ නැති බවයි.

චරිත කාරියවසම් මතුකරන ‘‘ඇයි මේ පලවා හරින පැත්තටම එන්නේ?’’ යන ප‍්‍රශ්නය වෙත තව දුරටත් යොමු වෙමු. 1983 දක්වා ජනවාර්ගික අර්බුධයේ එක් ප‍්‍රධාන ස්වරූපයක් ගත්තේ වරින් වර ඇති වූ සිංහල දෙමළ ගැටුම් ය. මෙම ගැටුම් ජනයා වැඩිපුර ජීවත්වන ප‍්‍රදේශ වල දී සිංහල ජනයාට විරුද්ධව ද, සිංහල ජනයා ජීවත් වන ප‍්‍රදේශවල දී දෙමළ ජනයාට විරුද්ධව ද එල්ල විය. 1983 ජූලි වල අප අත් දුටුවේ මෙම ප‍්‍රවණතාවයේ උච්චතම අවස්ථාවයි. ඒ අවස්ථාවේ දන්කට ලැබුණු ඉතාම වැදගත් සංසිද්ධියක් වූයේ දෙමළ ජනයා මහා පරිමාණයෙන් රාජ්‍ය අනුග‍්‍රහය ද ඇතුව උතුර ට පිටමං කිරීමයි. මෙම පිටමං කරනු ලැබීම චරිත කාරියවසම් වැනි අය දකින තරම් සරළ දෙයක් නොවේ. එය 1983 ට පසු දෙමළ දේශපාලන මනස සකස් කීරීම කෙරෙහි තීරණාත්මක ලෙස බලපෑ සංසිද්ධියකි. ‘වෙනම රාජ්‍යයක්’ යන අදහස මෙන්ම ‘නිජබිම’ යන අදහස ද තහවුරු වීමට මෙම සංසිද්ධිය බෙහෙවින් බලපෑවේය.

1983 න් පසු සිදුවූයේ කුමක් ද? ශ‍්‍රී ලංකා රාජ්‍යයේ මිලිටරි ප‍්‍රහාර නිසා ද එල්ටීටීඊ සංවිධානයේ ප‍්‍රචණ්ඩ ක‍්‍රියාකාරකම් නිසා ද උතුරු සහ නැගෙනහිර ප‍්‍රදේශ සිංහල ජනයාට පමණක් නොව දෙමළ හා මුස්ලිම් ජනයාට ද අනාරක්ෂිත ප‍්‍රදේශ බවට පත්විය. මේ නිසා විශාල වශයෙන් දෙමළ ජනයා මේ ප‍්‍රදේශ හැරයාමේ ප‍්‍රවනතාවයක් ඇති විය. එම ප‍්‍රදේශ හැරයාමේ ප‍්‍රවණතාවයේ ප‍්‍රධාන ගමනාන්ත තුනක් අපට හඳුනාගත හැකිය: එනම් බටහිර රටවල්, ඉන්දියාව හා ලංකාවේ දකුණු ප‍්‍රදේශය යි. කෙසේ වෙතත් දකුණු ප‍්‍රදේශයට පැමිණි ජනයා පදිංචි වූයේ සිංහල-බෞද්ධ ජනයා අතර නොව දෙමළ ජනයා තවමත් බහුල ලෙස ජීවත් වල ප‍්‍රදේශ වලයි. ඉහත සංඛ්‍යා දත්ත වලින් පෙන්නුම් කරන්නේ එම යථාර්ථයයි.

මෙහි දී තවත් වැදගත් කරුණක් වෙත අපගේ අවධානය යොමුවිය යුතුය. එනම් කොළඹ නගරය හා දකුණු හා බටහිර මුහුදුබඩ තීරය පිළිබඳවයි. ඓතිහාසික වශයෙන් බැලූ කල මෙම කලාපය අධිපති අර්ථයෙන් සිංහල ප‍්‍රදේශයක් නොවේ. මෙම ප‍්‍රදේශවල සිටින පසුව සිංහල අනන්‍යතාවය තුළට ගොනු වූ කරාව, සලාගම හා දුරාව යන කුල කණ්ඩායම්වල ජනයා 13 වන ශතවර්ශයෙන් පමණ පසුව දකුණු ඉන්දියාවේ සිට පැමිණ වෙරළබඩ ප‍්‍රදේශවල පදිංචිව ගැමි කෘෂිකාර්මික නොවන ආර්ථික ක‍්‍රියාකාරකම්වල නිරත වූවෝ වූහ. මෙම ජනයා ‘සිංහලකරණය’ වීම පිළිබඳව මම පසුව කතා කරමි. ඇත්ත වශයෙන්ම සිදුවන්නේ සිංහලකරණයක් නොව පැවැති දේශපාලන ආධිපත්‍යය ක‍්‍රමය තුළ ඔවුන් අධිපති කුල ධූරාවලිය තුළට විශේෂිත කුල කණ්ඩායම් ලෙසින් අවශෝෂණය කර ගනු ලැබීමයි.

කොළඹ නගරය, මීගමුව නගරය වැනි ස්ථාන කෙසේවත් සිංහල ප‍්‍රදේශ වූවේ නැත. විශේෂයෙන්ම ලන්දේසි සමයේ මෙම ස්ථාන වල ජන සංයුතිය සම්බන්ධයෙන් විස්තරාත්මක තොරතුරු තිබේ. ඒ අනුව මෙම ස්ථාන වල ජීවත්වූයේ සිංහල නොවන ජනයා ය. මෙහි දී මගේ මූලික තර්කය වන්නේ දෙමළ ජනයා යුධ සමය තුළ ආරක්ෂාව සඳහා සිංහල ප‍්‍රදේශ වලට පැමිණිබව කීම මූලික වශයෙන් අසත්‍ය බවයි.
මෙහි දී අපගේ අවධානයට යොමුවිය යුත්තේ දෙමළ ජනගහනයෙන් සියයට 60 කට වඩා උතුරු නැගෙනහිරින් පිටත ජීවත් වන්නේය යන අදහස සිංහල සමාජය තුළ තහවුරු වූයේ කෙසේද යන්නයි. මේ සම්බන්ධයෙන් වැදගත් සාක්ෂියක් මට හමුවිය. ඒ 1983 ජූලි 20 වනදා දිවයින පුවත් පතේ පළ වූ එවකට වෙළඳ හා නාවුක ඇමති ලලිත් ඇතුලත්මුදලි ගේ ප‍්‍රකාශයක් පිළිබඳ වාර්තාවකි. ඒ මෙසේය:

‘‘දෙමළ භාෂාව කතාකරන අයගෙන් යාපනය අර්ධද්වීපයේ ඉන්නේ සියයට 20 ක් පමණයි. ඉතිරි සියයට 80 ම ඉන්නේ ඉන් පටතයි. පලාත් වශයෙන් ගෙන බැලූවත් උතුරු හා නැගෙනහිර පලාත්වල ඉන්නේ දෙමළ භාෂාව කතාකරන ජනතාවගෙන් සියයට 48 ක් පමණයි. ඉතිරි 52 ම ඉන්නේ සෙසු පලාත් වලයි. ඒ අනුව ත‍්‍රස්තවාදී ප‍්‍රශ්නය දෙමළ භාෂාව කතාකරන අය පිළිබඳ ප‍්‍රශ්නයක් හැටියට හැඳින්විය නොහැකි යයිද ඇතුලත්මුදලි මහතා පැවසීය.’’

මෙහි දී ඇතුලත්මුදලි පාවිච්චි කරන්නේ ‘දෙමළ භාෂාව කතාකරන ජනයා’ යන යෙදුම වීම වැදගත්ය. එහි දී දෙමළ මෙන්ම මුස්ලිම් ජනයා ද එක් අනන්‍යතාවයක් තුළට බහාලයි. මෙය එක් අතකින් දෙමළ ජාතිකවාදීන් සතුටට පත්කරනු ලැබීමට ඉඩ තිබෙන අර්ථකථනයක් වුව ද මුස්ලිම් සමාජය තුළ තදින් ප‍්‍රතික්ෂේපිත අදහසකි. කෙසේ වෙතත් මා මෙහි දී යෝජනා කරන්නේ ඉහත සාකච්ඡාවට භාජනය කරනු ලැබූ දෙමළ ජනයාගේ භූගෝලීය ව්‍යාප්තිය පිළිබඳ මිත්‍යා ප‍්‍රබන්ධය ගොඩනැංවීම මෙවැනි සැලකිල්ලෙන් කරන ලද සංඛ්‍යාදත්තමය හැසිරවීම් හේතු වී තිබෙන්නට ඇති බවයි.

නිර්මාල් රංජිත් දේවසිරි

Advertisements
This entry was posted in Uncategorized. Bookmark the permalink.

ප්‍රතිචාරයක් ලබාදෙන්න

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

ඔබ අදහස් දක්වන්නේ ඔබේ WordPress.com ගිණුම හරහා ය. පිට වන්න / වෙනස් කරන්න )

Twitter picture

ඔබ අදහස් දක්වන්නේ ඔබේ Twitter ගිණුම හරහා ය. පිට වන්න / වෙනස් කරන්න )

Facebook photo

ඔබ අදහස් දක්වන්නේ ඔබේ Facebook ගිණුම හරහා ය. පිට වන්න / වෙනස් කරන්න )

Google+ photo

ඔබ අදහස් දක්වන්නේ ඔබේ Google+ ගිණුම හරහා ය. පිට වන්න / වෙනස් කරන්න )